6 część Tamte lato zawsze będę

-Ale ja nic jeszcze nie powiedzialam!- obruszyla sie Nansy- Jezeli to zdjecie nie klamie to zostajesz- Klaudia wyjrzala spod wlosow. Jej twarz znow nabrala rumiencow. Spojrzala na dziewczyny z pokoju oraz na opiekunke... i rzucila sie Nansy na szyje.
- Dziekuje!- krzyczala. Po chwili odplotla rece z karku kobiety i pobiegla w strone nowych przyjaciolek. Wszystkie zaczely tanczyc i cieszyc sie.
- Chwila, chwila... Jeszcze jedno...- zatrzymala dziewczyny i wyszla z pokoju.
-OMG! Bedziemy razem w pokoju!- piszczaly.
-Prawda? Ale po co poszla Nansy?- zwrocila na to uwage Julia.
-Nie wiem, ale oby nie po...- nie zdarzyla dokonczyc Weronika, gdy do pokojiku weszla opiekunka.- Co to?- spytala nie pewnie Klaudia.
-Twoja walizka. Ugh...- ztarla reka z czola pot i podala wielka torbe. Wera zabrala ja i otworzyla. Byla strasznie ciezka. W srodku bylo chyba z 20 bluzek z krotkim rekawem, 12 z dlugim i 30 bez rekawka! Dodatkowo jeszcze imprezowe bluzki. Dalej bylo chyba 15 par krotkich spodenek i 8 trzy czwartych. Dlugich spodni bylo chyba tylko 5 par... jeszcze sukienki, skarpetki, bielizna,ogromne kosmetyczk, bizuteria...
- To moje?- zdziwila sie Klaudia.
-Najwyrazniej tak. Twoi rodzice to przyslali. Masz jeszcze cos w bocznej kieszeni.- zauwarzyla opiekunka dziewczyn (kazdy pokoj mial swoja opiekonke, badz opiekuna). Faktycznie w walizce oprocz olbrzymiej ilosci ubran i innych rzeczy w bocznej kieszeni byl portfelik, paszport, legitymacja, pusta siatka oraz mini-plecaczek.
W plecaku miescila sie reklamowka z szescioma strojami kompilowymi. Na samym dole walizki byly buty; 4 pary klapek, 3 pary adidasow, 2 pary tenisowek, chyba z 9 par balerin, 3 par klapkow itp. Oprocz tego byly jeszcze reczniki, okulary przeciwsloneczne oraz zerowki. Moltum ciuchow byl poukladany na calej podlodze posegregowany rodzajami.
-To ja Was zostawiam- usmiechnela sie panicznie Nansy i wybiegla jak poparzona z pokoju.
-No i gdzie ja teraz to wszystko zmieszcze?- urzalala sie nad minusami miecia tylu rzeczy Klaudia.
-Szafy sa puste, bo my swoje ubrania trzymamy w walikach. Mozesz tam jej dac.- podala pomysł Jula.
-Obok lozka masz jeszcze szufladki.- usmiechnela sie Magda. Klaudia skorzystala z rad przyjaciolek i po godzinie prawie wszystkie rzeczy znalazly sie w wyznaczonych miejscach (niestety troche ubran zostalo w ogromnej walizce, poniewaz nie chciały sie zmiescic).

5 część Tamte lato

- Mamy jedno łóżko wolne... O tu...To będzie Twoje lozko. Okej?- Magda, Jula i Weronika staly na srodku pokoju. W czasie doprowadzania rozbitka do pensjonatu ustalily, ze będą razem mieszkac. W jednym pokoju. Opiekunka dziewczyn mogla przyjsc w kazdej chwili, aby spradzic czy to nie Wera byla tu zapisana i miala przyjechac samodzielnie.
-Ale co jesli to nie...- zdenrwowala sie bohaterka.
-Nie ty? Spoko, napewno kierowniczka sie nie pomylila, tymbardziej Nansy za chwile przyjdzie i... O! Juz jest.- faktycznie to dzrzwi pokoju ktos zapukal, byla to Nansy.
-Czesc dziewczyny, jutro konkurs na rysowanie... Mam nadzieje, ze cos sobie przynioslyscie.-usmiechnela sie do Magdy i Juli.- A co do ciebie...Nazywasz sie Klaudia...?
-Wera. Nazywa sie Weronika.- przeszkodzila Jula, sama nie wiedzac dlaczego-przeciez bedzie to tylko dluzej trwac... No ale juz to powiedziala.
-Musiala zajsc pomyslka.. Na zdjeciu przeciez jestes ty, prawda?- pokazala dokument Klaudi. Ta jedynie wzruszyla ramionami i odpowiedziala:
-Chyba tak.- spojrzala na nowopoznane dziewczyny. One pokiwaly glowami, lecz nic nie odpowiedzialy.
-No to nie wiem, ale moze masz na drugie imie Klaudia?
-Yyy... nie pamietam...- popatrzyla na kolezanki, opiekunke, a nastepnie na drzwi i skulila glowe.- Fajnie bylo miec przez chwile przyjaciolki. - W tej samej chwili z jej policzka poplynela lza, dziewczyna skierowala sie w strone wyjscia, wiedzac, ze i tak tu dlugo nie zostanie- albo wogole...

Czwarta część mojego opowiadania Tamte lato

       Kilkadziesiąt metrów od znalezionej dziewczyny, woda wyrzuciła na brzeg Jakuba, zwanego Jackobem. Jego ciemno brązowe włosy przykrywały zielone golony, ubrania były mokre i poszarpane , jego piwne oczy straciły radość i blask, zamykając powieki. Woda miotała chłopakiem na wszystkie strony, raz tarzając go o piach, raz w glonach, to w wodzie. Miał takie same szczęście co jego przyjaciółka, że plażą przechodziła trójka nieznajomych. Jeden z nich był brunetem, dwaj blondynami. Gdy zauważyli, że ktoś leży omdlony na piasku podbiegli do niego. Żaden z nich nie pobiegł po pomoc. Zabrali chłopaka na nosze (w tym wypadku kawałek drewna) i zanieśli do obozu. Zawołali wychowawce, kładąc go przed hotelem. Po kilku minutach przyszedł pan Rover.
-Spróbuję go obudzić...- rzekł cicho sam do siebie mężczyzna. Chciał oblać go wodą, ale przecież już był mokry... Chwilę zastanowił się. To oczywiste! Sprawdził czy bije mu serce...chłopak żył. Sprawdził czy oddycha... chłopak oddychał. Mężczyzna wyciągnął rękę w tył. Momentalnie na jego dłoni pojawił się but. Pan Rover przytknął go do nosa Jakuba. Nie minęło 5 sekund, a chłopak obudził się.
-Jak Cię zwą?- spytał wychowawca. Kuba nie wiedział co odpowiedzieć. Rozglądał się wokoło szukając odpowiedzi. Nie pamiętał swojego imienia, więc co miał niby powiedzieć? Zastanowił się chwilę i usłyszawszy imię przechodzącego obok chłopaka, rzekł nieśmiało.
-Patryk..?- wychowawca trochę nie dosłyszał, więc szybko podniósł się mówiąc:
-Dobrze Piotrze. Skąd jesteś? Może się u nas zatrzymasz?- zaproponował pan Rover.
-Chącię.- odpowiedział bez namysłu Jackob.
-Chyba z chęcią?- poprawił mężczyzna.
-Dokładnie. - uśmiechnął się chłopak i wstał. Po chwili wszyscy byli już w hotelu.
-Chodź na chwilkę ze mną...- wyszczerzyła miło zęby kobieta, po dowiedzeniu się, że w pensjonacie przebywa nieznajomy ( Kuba). - musimy coś sprawdzić.- pociągnęła chłopaka rękę do pewnego pokoju, obok sekretariatu. Weszli do wnętrza. Kobieta zaczęła nerwowo przeszukiwać jakieś papiery. 'Co znaczą te dokumenty?' chciał spytać Kuba, ale się wycofał, po tym jak nieznajoma podniosła jakieś zdjęcie i zmrużyła oczy, patrząc raz na chłopaka, raz na kartkę. Po chwili odezwała się;
-Miałeś przyjechać jutro...Hm...- zastanowiła się.- Jak się nazywasz?- spytała podejrzliwie.
-Y...chyba... ten no... yy... ten.... hm... Piotrek?- jąkał się chłopak.
-Napewno?- zaczęła zbliżać się recepcjonistka Jakub przytaknął niepewnie.- Czyli musiała zajść jakaś pomyłka...- dodała sama do siebie.- Dobrze, pieniądze od rodziców masz w tej kopercie.O, i proszę- nóż. Możesz teraz odworzyć. Tylko uważaj.. No i potargałeś całą kopertę... Dam ci portfelik. O proszę.. Włóż tutaj pieniążki. Widzę, że się zmieściły. Schowaj, aby nie zgubić.- pokazała  na kieszeń chłopaka. On wcisnął portfel z zawartością w wyznaczone miejsce i podziękował. Ruszył w stronę drzwi.
-Jak dojść do ośrodka?- spytał  niepewnie.
-Jesteśmy przecież w ośrodku.. - zażartowała kobieta- Ale wiem o co Ci chodzi... Jak wyjdziesz to w lewo i automatycznie w prawo, następnie znowu w prawo, aby obejść basen i dwa razy w lewo. Na koniec znowu w lewo i już pod drzwiami. Zapisać Ci?- spytała wyciągając kartkę.
-Nie, dziękuję.- zapamiętam.. chyba...- uśmiechnął się i wyszedł.
Długo błądził, ale na szczęście wreszcie dotarł. Gdy wszedł do pokoju, ujrzał tych samych chłopców, co byli na plaży.
-Siema, Piotrek! Tam twoje łóżko.- wskazał na leżysko tuż obok drzwi. Cała trójka grała w jakąś grę, więc nie za bardzo interesowała się gościem. Chłopak usiadł na łóżku. Otworzył kopertę i wyjął z niej list:
„ Zarezerwowaliśmy Ci łóżko. Pod nim masz plecaczek z kilkoma ciuszkami. J Baw się dobrzeJ - Rodzice’.
Co?- pomyślał nastolatek i wyciągnął rękę pod łóżko. Chwycił plecak i otworzył go. Było tam kilka koszulek i spodnie oraz bielizna z przyborami toaletowymi ( ręcznik, kosmetyczka)> Na dole znalazł strój kąpielowy i nie napompowaną piłkę plażową. „ Wyjął wszystko i zaczął pakować wszystko do półek obok łóżka.

Hejka!

Witajcie, mam nadzieje, że milo spedzacie wakacje (przepraszam za ortografie- pisze z angielskiej klawiatury)! Napisze Wam dzisiaj trzecia czesc mojego opowiadania. Mam nadzieje, ze zacheci innych do czytania mojego bloga. Oczywiscie milo mi bedzie jesli polecicie moj wirtualny pamietnik swoim znajomym. Ale nie o tym teraz mowa...
Tamte lato-zawsze bede czesc :

Baltyk. Slychac okrzyki mew, szum wody, nature. Na piasku pojawily sie slady stop. Po chwili wylonily sie dwie damskie sylweki. Patrzyly na wyrzucone cialo. Woda uniosla Klaudie i polorzyla na brzegu. Nad nia staly dwie nastolatki. W pewnej chwili jedna szepnela cos do ucha drugiej i ta pobiegla w strone schodow prowadzacych do hotelu. Sama kucnela nad przybyszem. Odslonila wlosy i ujrzala twarz z ciemno-brazowymi oczami, duzymi, malinowymi ustami, jasna cera oraz wlosami- sredniej dlugosci, ciemnymi, brazowymi, falowanymi i blyszczacymi. Ubrana w imprezowe, lecz poszarpane i mokre ciuchy. Na nogach miala zaledwie jednego buta.
-Halo!- odezwala sie nieznajoma- Zyjesz?- podniosla glowe Klaudii. Delikatnie poklepala ja w policzek. Dziewczyna otworzyla oczy.
-O, zyjesz. Jak dobrze!- ucieszyla sie nieznajoma. Maiala glebokie, zielone oczy, delikatne usta i ciemno-blodn, proste wlosy siegajace do ramion. - Mowisz po polsku?- spytala sie widzac, ze ta na nic nie odpowiada.- My name is Magda?- usmiechnela sie. Klaudia przytaknela. - What's your name?- spytala po krotkiej ciszy.
-Ja...ja... ja..y...- w tej samej chwili uslyszala jak jakis chlopak oblewa dziewczyne i ( zapene) kolenaka ofiary podchodzi i mowi, ze m ja zostawic, a wtedy on przeprasza uzywajac imienia Weronika.
-Yyy.... We..ronika?- Klaudia byla niepewna swojej odpowiedzi, ale najwyrazniej Magda to kupila, bo usmiechnela sie i wyciagnel reke. Prade mowiac dziewczyna nie pamietala nawet swojego imienia, dlatego musiala sklamac. Jednak wyciagnela reke i odwzajemnila usmiech. Po okolo 2 minutach  przybiegla wychowawczyni z jakas dziewczyna.
-Obudzila sie.- Magda odwrocila sie w strone kobiety i przyjaciolki.
-Umiesz wstac?- -spytala troskliwie wychowawczyni.
-Nie wiem...- jeknela Klaudia (Weronika) probujac wstac.
-Pomoge.- podeszla do niej Magda. Zabrala ja pod ramie i pokustykaly w strone hotelu gdzie odbywaly sie kolonie.

Zupa serowa

Potrzebne składniki:

dwa duże serki topione- Edamski
kostka żółtego sera
trzy duże cebule
1 litr wody
sól, pieprz, wegeta- do smaku
kostka rosołowa

Przyrządzenia:

Kroimy cebule w "piórka", którą gotujemy do miękkości z kostką rosołową. Następnie studzimy wywar, dodajemy dwa serki topione i miksujemy blenderem na krem. Doprawiamy solą,  pieprzem i wegetą do smaku.

Zupa smakuje dobrze z grzankami lub z groszkiem ptysiowym. Na koniec można utrzeć na grubej tarce ser i posypac nim zupę. Życzę smacznego!  ;)

Zgadnijcie gdzie jestem? W Londynie! Oczywiście nie pierwszy raz, ale nadal jest super! Jutro lecę  do Hiszpani, do Barcelony! Będę tam 5 dni. Następnie znowu wracam do Anglii. Wieczorem obiecuję,  że napiszę Wam przepis na przepyszną... zupę serową! Jest naprawdę dobra! Dzisiaj jadłam ją na obiad.


Fajne apki (gry):

1. Subway Surf
2. Wordcraft
3. Maleficent- Free Fall


Radzę ściągnąć... :)

Hejka! Już wakacje!

Nie smućcie się tylko, że opuszczacie przyjaciół, bo przecież możecie się z nimi zobaczyć w wakacje! Gorzej z tymi, którzy się przeprowadzają, albo kończą szkołę! Życzę wszystkim ogromnych sukcesów w dalszej drodze i.. cóż jeszcze mogę napisać..? Spotykamy się dopiero w połowie lipca. ;) Ale najpierw obiecany kolejny kawałek opowiadania! :)

Tamte lato- część II

Woda zaczęła wlewać się już ze wszystkich stron. Kuba ściągnął buty i próbował nimi zatamować przypływ. Niestety- nie udało się... Łódka zaczynała tonąć, a wraz z nią nastolatkowie. 

-Oliwia pewnie będzie za tobą tęsknić...- powiedziała niby obojętnie Klaudia, "bawiąc" się bransoletką. Wciąż była pod wpływem alkoholu.

-Nie żartuj sobie, okey? My toniemy!!!- zdenerwowany chłopak energicznie wylewał z łódki wodę. Brał ją w dłonie i szybko wlewał znów do jeziora. Na darmo... łódź była już w połowie zalana.

-Maciek napewno będzie za mną tęsknić. Nie wierzę, że już lipiec...- westchnęła.

-Ta, ja też. Pomóż, bo tu utkniemy, albo umrzemy w tej lodowatej wodzie!- nastolatek już nie zważał na to, co mówi, chciał tylko ich uratować. Łódka była już całkowicie zanurzona. Przyjaciele mogli jedynie starać się płynąć do brzegu. Chłopakpodpłynął do dziewczyny i zaczął ją cholować.

-Puść mnie! Poradzę sobie sama!- odepchnęła go. Po chwili zaczęła się topić. Była już pod wodą, gdy ktoś złapał ją za rękę.

-Nie pozwolę Ci utonąć..- uśmiechnął się. Klaudia odwdzięczyła uśmiech i złapała Kubę. Na ich nieszczęście nadeszła wielka fala i... dwójka przyjaciół znajdowała się już pod wodą. Dziewczyna bezsilnie spadała w ciemną otchłań jeziora. Nic nie słyszała, nie czuła, nie oddychała. Potrzebny był cud, aby ją uratować. Nastolatek otworzył oczy. Zobaczył to i podpłynął resztkami sił do Klaudii. Już wyciągnął rękę, już prawie ją złapał, już, już.. prawie.. jeszcze trochę...Nagle, stracił powietrze. Ręce pary rozłączyły się. W tej samej chwili nadeszły dwie prądy ( wodne ) i odepchnęły ich od siebie. Przyjaciele odpłynęli z pędem wody w dwie różne strony, zapominając o sobie, o wszystkim...

Sorka, że tak mało... Bądźcie czujni, bo w każdej chwili mogę dać kolejny kawałek! ;)